Oud-studenten Terug naar overzicht
Fiona Ekeler

Fiona Ekeler

Gepubliceerd op 31/08/2026
  • Voorheen: Art director
  • Opleiding: Boulangerie 2018
  • Na de opleiding: Eigenaar BroodLetter en KoffieZetter in Almere

"Ik weet niet wat series bingen is; ik slaap binnen vijf minuten."

“Geloof het of niet, maar ik had altijd een afkeer van brood. Ik vond het niet lekker en ik kreeg er buikpijn van. Tot ik een bakker sprak die me desembrood liet proeven, gemaakt met een vertraagd rijsproces. Er ging een wereld voor me open. En de ondernemer in mij werd meteen wakker: dit is wat voor mijn buurt, in Almere.

Met de kennis van nu zou je denken: en zo geschiedde. Maar zo eenvoudig liep het niet. Ik ging in gesprek met de gemeente. Er was net een nieuwe wijk gebouwd en de architect had zelfs al een bakkerij ingetekend. Ik dacht: dat moet ik zijn. Maar volgens de gemeente hoorde een bakkerij op een industrieterrein. Een open bakkerij waar je bakt in het zicht van de klant én elkaar kunt ontmoeten, dat concept was nieuw voor ze.

Ik liet me er niet door tegenhouden. Ik begon met het verkopen van brood op de markt, het brood van de bakker waar ik zo enthousiast over was. Tegelijkertijd volgde ik een introductiecursus om te ontdekken of het maakproces me net zo zou grijpen. Dat deed het. En hoe. Ik besloot vanuit huis te gaan bakken. Uit puur enthousiasme kocht ik zelfs een professionele Rofco-oven. Die kwam van een bakker die was vastgelopen door de enorme vraag. “Wil je de kneder en de rest er ook bij?” vroeg ze. Ik dacht: welja, dat is nooit weg.

Intussen schreef ik me in voor een negenweekse opleiding in Zaandam. Een microbakkerij aan huis was nooit het plan, maar toen ik mijn brood uitdeelde in de buurt, wilden mensen meer. En dat werkte als een olievlek. Tijdens de coronaperiode explodeerde de vraag en sindsdien is die alleen maar gegroeid. Ik heb nooit reclame hoeven maken.

Alleen: dit hield ik niet vol. “Jeroen, wil je me even helpen?” vroeg ik mijn man. Dat ‘even’ werd structureel. Hij ging uiteindelijk minder werken in zijn eigen uitgeverij en stapte mee in de bakkerij. Onze bedrijfsnaam is meteen een knipoog naar onze roots: de broodletter. De platte tekst van een magazine heet zo. Niet iedereen snapt dat. Soms staat er iemand in de winkel die zegt: “Ik wil graag een broodletter kopen.” Chocoladeletter, banketletter… Het was ooit een werktitel, maar hij is nooit meer weggegaan.

Ons hele huis, van bijkeuken tot werkkamer en veranda, stond inmiddels in het teken van de bakkerij. De betrokken klanten bleven. Het mooie is dat één van hen op een dag zei: “Ik weet een plek die bij jullie past.” Het was precies de locatie die ik zelf al eens op het oog had. Dankzij de grote klantenkring die we vanuit huis hadden opgebouwd, konden we starten op deze plek. Met betaalbare huur, goede bereikbaarheid, gratis parkeren en veel traffic door de scholen aan de overkant van de straat.

Met onze bakkerij en horeca dragen we bij aan een levendige, sociale wijk. Dat zie je gebeuren. Mensen blijven zitten, raken aan de praat, spreken af. Het horecagedeelte zou ik echt niet willen missen. Een bakkerij heeft horeca nodig, voor het contactmoment. Voor belegde broodjes, koffie, het gesprek aan de toonbank. Het maakproces zichtbaar maken. En bewuste keuzes maken in kwaliteit en samenwerkingen.

Maar dat niet alleen. Ik reken elke dag. Ik kijk of prognoses kloppen. Als je denkt dat horeca niks oplevert, moet je er niet aan beginnen. Maar andersom geldt ook: “oh leuk, zo’n winkeltje” is geen strategie. Concept en verdienmodel moeten hand in hand gaan.

Groei is voor mij de sleutel. En die kan alleen via efficiëntie, visie en hard werken. Afgelopen jaar zijn er door allerlei begrijpelijke redenen mensen vertrokken. Dat dwong ons om opnieuw naar de hele bakkerijstructuur te kijken. Die hebben we omgegooid en we werken nu veel efficiënter. Het resultaat: meer dan 15% omzetgroei, en dat zien we doorzetten. Ook de winst is aanzienlijk gegroeid. Daarmee kunnen we weer investeren in machines om grotere volumes te draaien en beter te plannen. 

Dit jaar is onze jongste zoon vennoot geworden. Daarmee is de bedrijfsvoortzetting gewaarborgd. Onze jongste zoon volgt momenteel een opleiding in specialty coffee, waarmee we ons concept verder kunnen verdiepen. Van microbakkerij aan huis naar een bakkerij met winkel en horeca: inmiddels zijn we een echt familiebedrijf, ook omdat onze oudste zoon in het weekend meedraait. Onze zoons hielpen vroeger al op de markt en zijn gewoon meegegroeid.

Ondernemen is voor mij elke dag opnieuw scherp zijn op wat zich aandient. Net als werken met desem: aandachtig en bewust keuzes maken. Ik ben het liefst in de bakkerij. Daar gebeurt het. Een mooi product dat uit de oven komt, een onverwacht gesprek met een klant. Op de vloer zijn en alles meekrijgen. Thuis zitten doe ik alleen als het echt moet. Natuurlijk, balans tussen werk en ontspanning blijft een uitdaging. Ik weet niet wat series bingen is; ik slaap binnen vijf minuten. Maar ik laad juist op van het werk. In de dynamiek, in het contact, vind ik ook mijn rust.”