Brian den Blanken
- Voorheen: Kok
- Opleiding: Patisserie 2019
- Na de opleiding: Eigenaar De Nieuwe Stadsbakkers in Amersfoort
"Het is niet alsof ik naar beneden ren naar het team: er moet er nu één naar huis."
“Ik ben van oorsprong kok en na de patisserie-opleiding maakte ik snel veel meters in de praktijk. Toen kwam er onverwacht een kans: de twee eigenaren van mijn werkplek Elsenburg&Sebastiani wilden zich meer op hun restaurant richten en boden mij aan om de zaak over te nemen. Die stap bleek meteen groter dan alleen ‘de sleutels krijgen’.
Ik doe dit nu ruim twee jaar en ik heb alles al wel meegemaakt, heb ik het idee.” En dat is ook hoe het voelt: met een team van vijfentwintig mensen die ineens onder mijn bewind staan, met allemaal hun eigen gebruiksaanwijzing waar ik ineens óók iets mee moet. En dan kom je erachter dat jouw modus ‘niet lullen maar poetsen’ niet bij iedereen standaard geïnstalleerd is. Ja, dat was even schakelen. Maar eerlijk: ik heb niets te klagen hoor.
Van ondernemen krijg ik echt veel energie. Tegelijkertijd sta ik nog veel te veel in de productie. Mijn vriendin zegt ook: een gezonde balans creëren, dat is jouw thema. Voor mij betekent dat: bouwen aan een team dat kan dragen. Gelukkig is die beweging al ingezet. Ik heb op de vloer mensen die verantwoordelijkheid pakken. Echt goede mensen. Sleutelrollen zoals een assistent-bedrijfsleider en leidinggevenden voor patisserie en boulangerie. Onder andere iemand met veel ervaring. Sindsdien heb ik meer rust in mijn hoofd. Ik kan het meer loslaten.
De praktijk is vooral: schakelen. Een leverancier die onverwachts langskomt, een machine die stukgaat, een product dat anders uitpakt. Ik vermoed dat mijn rol er over een tijdje weer heel anders uitziet, zeker als de groei doorzet. Ik kreeg al snel feedback op wat ik het spannendst vond. Klanten zeggen dat de kwaliteit hetzelfde is óf beter. Dat vond ik mijn grootste uitdaging. Je springt in een rijdende trein, en niet zomaar één.
Wat ik het leukst vind aan ondernemen zit ’m in omzet genereren, klantencontact en lokale samenwerkingen. Op zoek gaan naar samenwerking met de slagerij in de buurt of kleine ondernemingen. Ook het financiële stuk pak ik zelf op. Boekhouden doe ik zelf. Eens per twee maanden loop ik alles door met de accountant. Ik heb geen financiële achtergrond, maar hij geeft me steeds complimenten, dus ik zal vast iets goed doen. Ik vind het interessant om omzet, bezetting en productiviteit naast elkaar te leggen; niet om hard op te sturen, maar om beter te worden. Het is niet alsof ik naar beneden ren naar het team: er moet er nu één naar huis.
Mijn manier van leidinggeven is bewust ‘normaal’. Ik heb in de horeca op plekken gewerkt met allerlei stijlen en ego’s en ik wil het anders. Juist die ogenschijnlijk kleine dingen maken het verschil. We lunchen hier met elkaar zodra de productie klaar is. Daarna doen we samen nog even de schoonmaak. En elke dag kookt er iemand anders iets lekkers, met aandacht. Het is het moment waarop de stoom van de dag eraf kan: even terugkijken, even horen hoe het écht met iedereen gaat. En ook praktisch: de balans bewaken. Soms iemand wat eerder naar huis kunnen sturen, omdat er ook dagen zijn waarop je met gemak overuren draait. En eigenlijk is dat wat het ondernemen voor mij is, elke dag opnieuw kijken wat er nodig is, én accepteren dat het zelden loopt zoals gepland.